Wedstrijd en jury

Mozaïeksteken of -strooien is als het maken van een schilderij of het leggen van een puzzel met elkaar, maar dan met bloemen. Elke keer als er weer een stukje van het schilderij af is ga je even op  afstand kijken naar het resultaat. Even wat stukjes van de bloemen afknippen om de lijn helder te krijgen of wat bijsteken om nog een wit vlakje te kleuren.  Kopje koffie of choco erbij en ’s avonds misschien een wijntje om te toasten op het resultaat. Al schilderend neem je met elkaar de week door en het laatste dorpsnieuws.

Het maken van het mozaïek is een gezellig samenzijn. Een soort verjaardag met een heel bijzonder kado doch met een beperkte houdbaarheid. En dan het oordeel van de jury, waar alleen de winnaars van de 1e prijs het mee eens zullen zijn. Want daar gaat het ook om: Wat hebben anderen gemaakt en waarom zijn die kunstwerken minder of beter beoordeeld dan ons werk? Wat gaan we volgend jaar doen om nog beter uit de (wed)strijd te komen?

Saamhorigheid is leuk, maar eeuwige roem is de kers op de taart: ”Wij waren de winnaars”.  De kersen worden uitgedeeld door de jury. Die zal letten op zaken als vormgeving, kleurgebruik, originaliteit, afwerking en de indruk die het kunstwerk bij hen wekt. Na hun taak moeten de juryleden zich nog het hele jaar verantwoorden tijdens het doen van de boodschappen, verjaardagen en bijeenkomsten in ons dorp. 

Belangrijk facet van de mozaïekdagen is het met elkaar genieten (en leren) van elkaars resultaat tijdens de fietstocht op zondag. Niet minder belangrijk is dat we elkaar weten te stimuleren en te motiveren om het volgende jaar nieuwe facetten en dimensies toe te voegen aan het maken van een mozaïek. Het kennis nemen van elkaars werk en een kritisch oordeel van een deskundige jury horen daarbij.